بامدادی که تفاوت نکــــــــــند لیل و نهار           خوش بود دامن صحرا و تمــاشای بـهار

آفرینش همه تنبیه خــــــداوند دل است            دل نـدارد کــه ندارد به خـــداونـد اقرار

این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود            هرکه فکـــرت نکند نقـش بود بر دیـــوار

کوه و دریا و درختان همه در تسـبیح اند             نه همه مسـتمعی فهم کند این اســرار

خبرت هست که مرغان سحر می گویند:           آخر ای خفته ، سر از خواب جهالت بردار

سعدی ، بخش قصاید